Τί γίνεται όταν όλα πάνε λάθος σε μια παραγωγή πριν σχεδόν αρχίσουν τα γυρίσματα;
Και όταν λέμε όλα για να ακριβολογήσουμε: οι μουσώνες χαλάνε το σκηνικό, ο ένας πρωταγωνιστής σου έρχεται από την προηγούμενη ταινία με πάνω από 15 κίλα από όσο τον περίμενες, ο άλλος πρωταγωνιστής παθαίνει καρδιακή προσβολή στα γυρίσματα;
Θεωρητικά θα περίμενε κανείς να τελείωσει η ταινία πριν ακόμα αρχίσει, κάτι που δεν έκανε ο Φρανσις Φορντ Κόπολλα. Έτσι παρόλο που η γνωστή φωτογραφία να έχει ένα μπιστόλι στον κρόταφό του προέρχεται από τα backstage του «Αποκάλυψη τώρα!», ο μεγάλος σκηνοθέτης δεν τα έβαλε κάτω και έφτιαξε ένα ύμνο για το Βιετνάμ και τον πόλεμο γενικότερα, παρόλο που ο ίδιος πίστευε ότι δεν θα φτιάξει μια καλή ταινία.
Βέβαια τα «υλικά» που χρησιμοποίησε ήταν μοναδικά: α) o Martin Sean στον ρόλο του Captain Benjamin L. Willard, ο οποίος αναλαμβάνει black ops στο Βιετνάμ, β) ο Μάρλον Μπράντον, ο οποίος ήρθε υπερβαρος στα γυρίσματα με αποτέλεσμα ο Κόπολλα να αλλάξει την φωτογραφία της ταινίας ντύνοντας τον στα μαύρα και κάνοντας τον να μοιάζει ως ένα μείγμα Θεού-βασιλιά και πνευματικού γκουρού, ο οποίος πέρα από τον Ντένις Χόπερ κυβερνούσε ένα δικό του αλλοπρόσαλλο λαό, γ) το κείμενο του επηρεασμένο από το έργο Τζοζεφ Κονραντ «Η καρδιά του Σκότους», το οποίο έδειχνε τα αποτελέσματα του ρατσισμού και του ιμπεριαλισμού τον 19ο αιώνα στο Κονγκό.
Τελικά ο Φράνσις Φορντ Κόπολλα με το ήρεμο βαρκάκι του που ανέβαινε τον ποταμό για να βρει τον Colonel Walter Kurtz έδειξε όχι μόνο την παράνοια αυτού του ανήθικου πολέμου, αλλά και το τέλος του Αμερικάνικου ονείρου. Τα κουνελάκια του playboy που πληρώνονταν για να «διασκεδάσουν» με διάφορους τρόπους τους φαντάρους, οι σέρφερ που χάσαν οτιδήποτε όμορφο σε ένα άδικο και αδύνατο πόλεμο, ο Ντένις Χόπερ ο οποίος κατεβαίνοντας από την μηχανή του «Ξέγνοιαστου Καβαλάρη» βρίσκει μέσα στα ναρκωτικά τον μέντορά του Μάρλον Μπράντο. Να σημειωθεί ότι ο Μάρλον Μπράντο δεν ήθελε ούτε να βλέπει το Ντένις Χόπερ .
Κατά την άνοδο του ποταμού -που φαίνεται να μην έχει τέλος- βλέπουμε την σύνδεση των δύο πρωταγωνιστών. Όπως και σε πολλές ταινίες όπου περιέχουν δολοφονία και το θύμα και ο θύτης συνδέονται (ηθικά, συναισθηματικά κλπ), έτσι και εδώ βλέπουμε τον Capt. Benjamin L. Willard (aka Martin Sean) να γοητεύεται με αυτόν τον γερόλυκο του πολέμου, τον οποίο ενώ αρχικά το Αμερικάνικο πολεμικό στρατηγείο τον είχε σε υπόληψη, τελικά του ζητά να τον εξολοθρέψει μιας και πέρασε τα "όρια". Ο Capt Willard διαβάζοντας τον φάκελο για το θύμα του νοιώθει πιο κοντά σε αυτόν παρά στο επιτελείο το οποίο δίνει οδηγίες μέσα από τα γραφεία τους και μακριά από την πραγματικότητα του πολέμου. Ο Colonel Walter Kurtz, από την άλλη, βλέπουμε ότι μέσα σε αυτόν τον πόλεμο του "αποκαλύπτεται" η αλήθεια. Ως νέος προφήτης δεν μπορεί να δέχεται οδηγίες από τα φοβισμένα επιτελεία, δημιουργεί αυτός τους κανόνες, οι οποίοι πρέπει να προσαρμοστούν στις συνθήκες αυτού του ανήθικου πολέμου. Η αφήγησή του για το κόψιμο των χεριών των παιδιών που εμβολίασε ο Αμερικάνικος στρατός από τους Βιετκόνγκ δείχνει ότι είχε έρθει πια σε επαφή με την υπέρτατη αλήθεια και σαν ένας νέος Μωϋσής θα εφάρμοζε στο νέο αλλοπρόσαλλο λαό-στρατό του.
Αγαπημένες σκηνές: α) η αρχική σκηνή με τον Charlee Sheen δεν είναι μια σκηνοθετημένη προσπάθεια, αλλά η στιγμή που ο Charlee Sheen παθαίνει καρδιακό μετά από χρήση αλκοολ και άλλων ουσιών, β) ο Ντουβάλ που γνωρίζοντας ότι οι "Charlie" (aka Vietcong) δεν κάνουν σερφ και πόσο του άρεσε η μυρωδιά των Ναπάλμ το πρωί μαζί με την μουσική του Wagner μας εισάγει στην τρέλα του πολέμου , γ) η σκηνή από με τους μαύρους στρατιώτες, οι οποίοι αφού τους πέθανε ο υπεύθυνος χτυπάνε κάποιον «άγνωστο» εχθρό και τέλος δ) ο «Τρόμος»: η σκηνή όπου μέσα από το μοντάζ βλέπουμε παράλληλα τον θάνατο του Kurtz και του βοδιού ως ένα μέρος μιας ιεροτελεστίας του τέλους μιας περιόδου.
(Trivial: ακόμα και στο Big Bang Theory χρησιμοποιήθηκε ο όρος “The Horror” δείχνοντας ακόμα μια φόρα την σημασία της ταινίας στην σύγχρονη pop nerd κουλτούρα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου