Τι θα έκανες για λίγο παραπάνω ζωή; Τί θα έκανες αν έβρισκες τον δημιουργό σου; Τί είναι ανθρώπινο και τί όχι; Πόση σημασία έχουν οι αναμνήσεις μας ακόμα και αν είναι κατασκευασμένες; Θυμάστε εσείς πότε πέρασε από μπροστά σας ένας άσπρος μονόκερος;
Όλα αυτά και πολλά παραπάνω ερωτήματα σε μια ταινία 117'. Παίρνοντας το κείμενο του Φίλιπ Ντικ και προσπαθώντας να το κάνει ταινία η πορεία δεν ήταν ποτέ εύκολη, ούτε ίσια για τον Ρϊντλεϋ Σκοτ. Θα ήθελα να βρισκόμουν στο πλατό για να δω την αντίδραση του όταν αντίκρισε ότι στο φαραωνικό παλάτι του Tyrell οι τεχνικοί είχαν τοποθετήσει ανάποδα τις κολώνες; Είναι αξιοζήλευτο πως ο Ριντλεϋ Σκοτ μπόρεσε να συνδέσει το sci-fi με το film-noir με τόσο άρτιο τρόπο (Είναι απίστευτο πόσο εύκολα θα γινόταν μια διασκευή σεναρίου όπου το φιλμ αυτό θα έβγαζε από πάνω του το sci-fi και θα γινόταν μια νουάρ ταινία με τον Harisson Ford ως νέο Bogart και την Sean Young ως μια νέα Mary Astor;). Επίσης πόσο εύκολα παρουσιάστηκαν ερωτήματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα "εξ απανέκαθεν"...
Σημαντική η επιρροή από το Metropolis του F Lang μιας και πολλές από τις εικόνες είναι σχεδόν αυτούσιες , αφού ως γνωστόν δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη . Τρομερή και η μουσική κάλυψη από τον τεράστιο Vangelis. Ποτέ ξανά τα τα origami δεν έπαιξαν τόσο μεγάλο ρόλο σε μια ταινία.
Αγαπημένες σκηνές: α) η επίσκεψη στον Tyrell και η δολοφονία του από τα κατασκευάσματά του μιας όταν καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με ένα κίβδηλο Θεό, ο οποίος δεν μπορεί τίποτα να τους δώσει, β) η τελευταία σκηνή του Rutger Hauer, ο οποίος λέει τον μοναδικό του μονόλογο τον οποίο μάλιστα έγραψε μόνος του στο καμαρίνι του πριν βγει για την τελευταία σκηνή.
ΥΓ Για όποιον ενδιαφέρεται περισσότερο να δει σχετικά με την δημιουργία αυτού του μοναδικού αριστουργήματος υπάρχει το documanter Dangerous Days : The making of Blade Runner.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου